SÖYLEMEZSEM ÇATLARIM...

Çocukluğumdan beri aralıksız yazdığım günlüğümü birkaç aydır bloggerde paylaşıyordum. Birkaç ay olmasına rağmen gayet de güzel, meraklı okuyucularım bile olmuştu. Hafiften havaya girmiştim yani. Yine bugün ruh halimi ve biriktirdiklerimi meraklı okuyucularıma aktaracaktım ki “mahkeme kararıyla kapatılmıştır” yazısıyla karşılaştım. Tam üzerime alınacaktım ki ana blog hepten yasaklanmış. Hani içinizde bir şeyleri biriktirirsiniz heyecanla, tam arkadaşınıza anlatacaksınızdır, o son anda gelmekten vazgeçer. İçinizde kalır her şey. Adeta patlayacak kıvama gelirsiniz. Öyle oldum işte, gün boyu bunu da anlatmayım dediğim şeyler vardı, yuttum hepsini. Tamam yıllardır beni dinlemeyen bir yere yazıyordum zaten, ama “noldu, naptın” diye soranlara “sanki seni tanıyorum”
diyenlere öyle bir alışmışım ki kısa sürede… kala kaldım yani biriktirdiklerimle.

Bu ülkede ne yapsanız hevesinizi kursağınızda bırakırlar, ama izin vermicem aynı isimle blogcuda (ama başka bir sayfada) devam edecem. Kırdırmam hevesimi.

Aslına bakarsanız kendimden daha çok diğer insanlara üzüldüm. Bir yere duygularını yazıyorsan emek verip, orası senin özgürlüğündür artık. Yazdıklarında birden yok ediliyorsa özgürlüğüne el atmaktır bunu adı. Umarım yıldırmaz bu olay onları. Tamam, benimki bir “günlük” sayfasıydı, yok olması pek önemli olmayabilirdi kimine göre! ama öyle güzel siteler vardı ki, insanlar nasıl emek vermiş, belki aylarını vermiş, hatta ordan hizmet vermiş, duyurularını yapmış, çok da ciddi okuyucuları olmuş. Ama noldu bir günde engellediler onları da. Gerçi şaşırmadım ama sormadan edemedim gün gelecek emeğe, ifade özgürlüğüne saygı olacak mı? Sanmıyorum hiç!!

Onca emek verilen sitenin mesela benim günlüğümün kime ne zararı dokundu diye sormak istiyorum? ama kime?.İnsanların ifade özgürlüğüne saygısızlık yapmadan da çözülürdü mutlaka –sorun her ise-. Ama bize özgü sorun çözme yöntemiyle halloldu  –yine sorun her ne ise-. Bilgilendirme dahi yapılmadan insanlara; boşa giden emekler, duygular ciddiye alınmadan kapatın, engelleyin, yok edin. Asıl sorun kaynağını çözmek yerine “dağılın ulan hepiniz” dercesine toplu yok edin her şeyi. Çok saygısızca değil mi?   Eskiden kitapları yakan zihniyet, şimdi de bu yolu deniyor malesef..