SÖYLEMEZSEM ÇATLARIM...

Az önce radyoda Sibel Tüzünün tuleyyttt tutuleyyytttttt (too late dermiş meğer!) diğe bağırdığı eski şarkısını dinledim. Mazimde yeri olan bir şarkıdır. Şöyleki dostlarım: Hem en sevdiğim şarkılardan biriydi çocukluğumun, hemde ilkokulda ne için olduğunu hatırlayamadığım partilerde sahnede playback yaptığım şarkıydı. Biri bu, biri Ada vapuru yandan çarklı biride kendine gel di. Bu şarkıların playback sorumlusu bendim küçükken. Heyy babam heyy playback yaptırmışlar benim müthiş sesim dururken şimdi dank etti, şimdiki aklım olsa kabul etmezdim bu saygısızca şeyleri

Bi de parti falan deyince kıskanmayın, bizim zamanımızda parti falan olmazdı diye, veliler, öğretmenler gelirdi , bizde spor salonunda tepinirdik. Sahneye o kadar kaptırmışım ki baksanıza niye olduğunu bile unutmuşum partinin. Beni o yıllar bu halde görenlerin, bu kızda yetenek var kesin şarkıcı olacak demişliği vardı. Bende bu aşkla mahallenin çocuklarını yola toplayıp kendim balkondan, çöpe saplı patatesle gösteri yapardım, nerde öyle mikrofon falan, yaratıcılıkta sınır yok. Bide tembihlerim “bağırın, hadi çiçek atın” diye. Zorla star yaparmı insan kendini, içlerinden gelmesi lazımdı. Bu kızda ışık var diyen büyüklere inat olsa gerek iğrenç bir müzik kulağım var şimdi. Playback yapıp sahnede tepinmeye, dans etmeye benzemiyor bu iş.

Ayrıca madem yetenekli diyordunuz anacım o zaman, canlı canlı tueyyttt tutuleyyytttt diye bağırınca niye kulağınızı tıkıyordunuz? Cevap verin şimdi, çok mahcup oldunuz demi? Kolay değil yer etmiş içimde.

Gir kapıdan gir bacadan gir
Alnıma kara sür elime kir
Tuleyyyttt tutuleyyyttt

Tanrımm çocuk halimle taktığım şarkıya bak, ne anlıyoduysam o yaşta. Kapıdan gir olmadı bacadan gir falan